Pracownia dwóch pokoleń artystów: Andrzeja – malarza, rzeźbiarza, pisarza, rysownika, autora kolaży, performera, fotografa i Emilii Małgorzaty – malarki, rysowniczki, autorki kolaży i tkanin oraz ich syna Kajetana – malarza, istnieje od 1976 roku. Wtedy to małżeństwo młodych artystów usłyszało od znajomego o niezagospodarowanym strychu w staromiejskiej kamienicy. Ruinę bez okien przyznała Dłużniewskim Administracja Domów Mieszkalnych, a artyści zaadaptowali ją wykonując większość remontowych prac samodzielnie. Gdy w latach 1980-1993 prowadzili niekomercyjną galerię Piwna 20/26 w swojej kawalerce, zapraszając twórców z Polski i ze świata, m.in. z grupy Fluxus, 57-metrowa pracownia, oprócz podstawowej funkcji, umożliwiała kontynuację twórczo-towarzyskich, po wernisażowych spotkań. Wraz z mieszkaniem-galerią była ważnym miejscem życia artystycznego w Warszawie. Dziś jest pracownią Emilii i syna Dłużniewskich, Kajetana, z wykształcenia etnologa, antropologa, kulturoznawcy, który po śmierci ojca w 2012 roku zajął się malarstwem. Impulsem do tej zawodowej zmiany stała się konieczność pomagania ojcu przy malowaniu obrazów po tym, gdy stracił on wzrok w wypadku samochodowym. To właśnie wtedy Andrzej Dłużniewski skoncentrował się na malarstwie. Wcześniej uprawiał różne dziedziny sztuki, które często się przenikały. Bardzo ważne było dla niego słowo, które wykorzystywał w obrazach przez co zalicza się do grona twórców poezji konkretnej. Jest autorem książki pt. „T” – o artystycznych związkach między sztuką wizualną, poezją i refleksją nad prostymi, a ważnymi pojęciami oraz zbioru opowiadań filozoficznych pt. „Odlot”.

W malarstwie Kajetana Dłużniewskiego pojawiają się odniesienia do niektórych prac ojca, to rodzaj dialogu – artystycznego i prywatnego. 

Pracownia ma status Warszawskiej Historycznej Pracowni Artystycznej.

Zdjęcia: Roberto Cura